သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ႏွင့္ ျမန္မာျပည္သူမ်ား သို႔

ကၽြန္ေတာ္ ဒီသတင္းကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေစာင့္ေနရင္း တစ္ညလံုးေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ေပမယ့္ ခု သိသိလိုက္ျခင္း အိပ္စရာမလိုဘဲ အိပ္ေရးဝသြားပါၿပီ။

ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ့ အတုမဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္ျခင္း ကို ကမာၻ ႀကီး နဲ႔ လူအမည္ခံ မ်ိဳးႏြယ္စု တစ္ခု သိသြားေအာင္ ထင္းထင္းႀကီး ျပလိုက္ႏိုင္တာျဖစ္သလို ..

လက္ရိွ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အစိုးရဟာ ျပည္သူေတြရဲ့ နာက်င္မႈကို မွ်ေဝခံစားေနတယ္ဆိုတာကို ႏိုင္ငံတကာရဲ့ မတရားတဲ့ ဖိႏွိပ္မႈေတြကို ျပည္သူေတြဖက္က ရဲဝန္႔စြာ ဆန္႔က်င္ရင္း ျပသလိုက္တာဘဲ ျဖစ္တယ္။

OIC ဆက္ဆံေရးရုံးမ်ား ဖြင့္လွစ္ရန္ကိစၥမွာ ျပည္သူ႔ဆႏၵႏွင့္ မကိုက္ညီသျဖင့္ ခြင့္ျပဳမည္ မဟုတ္

ေနျပည္ေတာ္၊ ေအာက္တိုဘာ ၁၅ ၊ ၂၀၁၂

ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာနုိင္ငံေတာ္ အစိုးရအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံအခ်င္းခ်င္း (သို႕မဟုတ္) ႏုိင္ငံအမ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရာတြင္ နားလည္မႈ စာခၽြန္လႊာ MoU လက္မွတ္ေရးထိုးျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတက ေအာက္ေဖာ္ျပပါ လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ေပးထားျပီး ယင္းလမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားအတိုင္း တိတိ က်က် ေဆာင္ရြက္ေစလ်က္ ရွိသည္။

- ႏုိင္ငံေတာ္၏ ဂုဏ္သိကၡာ မထိခိုက္ေစရန္၊

- အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြား မထိခိုက္ေစရန္၊

- ႏုိင္ငံေတာ္၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ မထိခိုက္ေစရန္၊

- ႏုိင္ငံေတာ္၏ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ မထိခိုက္ေစရန္။

ျပည္သူလူထုအၾကားတြင္ ပ်ံ႕နွံ႕ၿဖစ္ေပၚလ်က္ရွိေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူသားခ်င္းစာနာ ေထာက္ထားမႈ အကူအညီမ်ား ေပးအပ္ရာတြင္ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ရန္ OIC ရုံး ဖြင့္လွစ္မည့္ သတင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍
၄င္းရံုး ဖြင့္လွစ္ရန္ ကိစၥမွာ ျပည္သူ႔ဆႏၵႏွင့္ မကိုက္ညီသျဖင့္ ခြင့္ျပဳမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတရံုးမွ သိရွိရသည္။

မူရင္း - http://www.president-office.gov.mm/zg/briefing-room/news/2012/10/15/id-1476

Please CLICK on photos to ENLARGE

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခုခ်ိန္ကစၿပီး နားလည္ထားရမွာက ျမန္မာေတြဟာ တိုးတက္လာေတာ့မယ့္ အနာဂါတ္မွာ ခုလိုဘဲ ႏိုင္ငံတကာက မတရားဖိအားေပးမႈေတြ ႏွိမ့္ခ်မႈေတြကို ဆက္တိုက္ရင္ဆိုင္လာရေတာ့မယ္ဆိုတာကိုဘဲ။

ဒီလိုအေျခအေနေတြေရာက္လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္သူေတြအားလံုး နဲ႔ အစိုးရဟာ ခုလို တစ္သားထဲ ျဖစ္ေနရမယ္။

အရင္က သူတို႔ မေကာင္းတာ မွားခဲ့တာေတြ နဲ႔ ငခုံးမ တစ္ခ်ိဳ႕ ဆက္ၿပီးမွားေနတာေတြ သူတို႔လဲ ေသခ်ာသိေနၿပီးသားပါ။

ကၽြံေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြ နဲ႔ ပ်က္ဖို႔ခက္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ေၾကာင့္ ျငင္သာစြာ ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲေနရတာကို နားလည္ စိတ္ရွည္ ေပးႏိုင္ၾကဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။

အဆံုးတိုင္ ျပင္ဆင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ ေပးလိုက္ပါ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အနာဂါတ္ကို ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ဟာ ျမန္မာေတြရဲ့ လက္ထဲမွာဘဲ အၿမဲရိွေနမွန္း အစိုးရ နဲ႔ ျပည္သူ အတူတူ ယံုၾကည္ထားတယ္ဆိုတာ တျခားႏိုင္ငံေတြအားလံုး နားလည္သြားၿပီဆိုတာဘဲ။

သမၼတႀကီး နဲ႔ အစိုးရ ဟာ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ႏိုင္ငံတကာရဲ့ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ေစာင့္ၾကည့္ေဝဖန္မႈေတြ အားလံုးရဲ့ၾကားက ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵျပပြဲေတြ ရင္ထဲက ေပါက္ကြဲလာတဲ့ အသံေတြကို ေလးစားမႈေပးၿပီး ခိုင္မာစြာ ဆန္႔က်င္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔လိုပါတယ္။

ဒီေန႔ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဲ့ အစိုးရ နဲ႔ ျပည္သူ ေတြရဲ့ ၾကားက ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ခ်စ္ခင္ယံုၾကည္မႈတစ္ရပ္ကို ထပ္မံ ေမြးဖြားေပးလိုက္တဲ့ ေန႔ ဆိုရင္လဲ မမွားပါဘူး။

ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ထဲက တိတ္တစ္ဆိတ္ ယိုစိမ့္လာတဲ့ မ်က္ေရေတြကို ဦးသိန္းစိန္ မ်က္ကြယ္မျပဳခဲ့ပါဘူး။

အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ ရဲ့ သူ႔ကို အခ်ိဳသပ္ၿပီး ေက်ာမွာ ေထာက္ထားတဲ့ လည္မွာတင္ထားတဲ့ ဓါးေတြ အားလံုးကို ျပည္သူေတြအတြက္ အာခံ စိန္ေခၚလိုက္ၿပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းစြာ အသိအမွတ္ျပဳရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္ကလဲ မဂၤလာတရားေတာ္မ်ား ျမင့္ျမတ္စစ္မွန္တဲ့ ဘာသာတရားမ်ား အားလံုး နဲ႔ အညီ ေက်းဇူးရိွသူကို ေက်းဇူးတင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ရခိုင္ ေတြရဲ့ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေနတဲ့ မလံုၿခံဳမႈ နဲ႔ ေသာက မ်က္ေရေတြ ...

ဗုဒၶဘာသာ ျပည္သူေတြရဲ့ နာက်ည္းခံျပင္းမႈေတြ အားလံုးကို ေလးစားစြာ နားေထာင္လိုက္ေလ်ာခဲ့တဲ့ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ နဲ႔ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလံုးကို ျပည္သူေတြအားလံုးနဲ႔အတူ ႏွလံုးသားမွ ေလးစားလိႈက္လွဲစြာ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္။

သာသနာ ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သူေတြကို နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားက ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေလ့ရိွပါတယ္။

သမၼတႀကီး နဲ႔ ရဲရင့္တဲ့ ျပည္သူေတြကိုလဲ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ား ထာဝရ ေစာင့္ေရွာက္ပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးကို အားလံုးအတြက္ ေဖၚျပမတတ္ႏိုင္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။


" ငါ့ ႏိုင္ငံ နဲ႔ လူမ်ိဳး အထက္မွာ ဘယ္လူမ်ိဳးျခားမွ မရိွေစရ "


ထာဝရေမတၱာျဖင့္ ...

မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ

Read More

Posted in: Myanmar News,Myanmar Political News,News,Notification,Press Release

Aung San Suu Kyi delivered her Nobel Lecture in Oslo, Norway

Photo - AP

(Entire Ceremony recorded LIVE by YouTube User - Sainpu)

(Daw Aung San Suu Kyi's lecture only, edited by Myo Chit Myanmar)

" The Nobel Peace Prize opened up a door in my heart "

Aung San Suu Kyi

Nobel Lecture by Daw Aung San Suu Kyi

Oslo, 16 June, 2012


Your Majesties, Your Royal Highness, Excellencies, Distinguished members of the Norwegian Nobel Committee, Dear Friends,


Long years ago, sometimes it seems many lives ago, I was at Oxford listening to the radio programme Desert Island Discs with my young son Alexander. It was a well-known programme (for all I know it still continues) on which famous people from all walks of life were invited to talk about the eight discs, the one book beside the bible and the complete works of Shakespeare, and the one luxury item they would wish to have with them were they to be marooned on a desert island. At the end of the programme, which we had both enjoyed, Alexander asked me if I thought I might ever be invited to speak on Desert Island Discs. “Why not?” I responded lightly. Since he knew that in general only celebrities took part in the programme he proceeded to ask, with genuine interest, for what reason I thought I might be invited. I considered this for a moment and then answered: “Perhaps because I’d have won the Nobel Prize for literature,” and we both laughed. The prospect seemed pleasant but hardly probable.


(I cannot now remember why I gave that answer, perhaps because I had recently read a book by a Nobel Laureate or perhaps because the Desert Island celebrity of that day had been a famous writer.)


In 1989, when my late husband Michael Aris came to see me during my first term of house arrest, he told me that a friend, John Finnis, had nominated me for the Nobel Peace Prize. This time also I laughed. For an instant Michael looked amazed, then he realized why I was amused. The Nobel Peace Prize? A pleasant prospect, but quite improbable! So how did I feel when I was actually awarded the Nobel Prize for Peace? The question has been put to me many times and this is surely the most appropriate occasion on which to examine what the Nobel Prize means to me and what peace means to me.


As I have said repeatedly in many an interview, I heard the news that I had been awarded the Nobel Peace Prize on the radio one evening. It did not altogether come as a surprise because I had been mentioned as one of the frontrunners for the prize in a number of broadcasts during the previous week. While drafting this lecture, I have tried very hard to remember what my immediate reaction to the announcement of the award had been. I think, I can no longer be sure, it was something like: “Oh, so they’ve decided to give it to me.” It did not seem quite real because in a sense I did not feel myself to be quite real at that time.


Often during my days of house arrest it felt as though I were no longer a part of the real world. There was the house which was my world, there was the world of others who also were not free but who were together in prison as a community, and there was the world of the free; each was a different planet pursuing its own separate course in an indifferent universe. What the Nobel Peace Prize did was to draw me once again into the world of other human beings outside the isolated area in which I lived, to restore a sense of reality to me. This did not happen instantly, of course, but as the days and months went by and news of reactions to the award came over the airwaves, I began to understand the significance of the Nobel Prize. It had made me real once again; it had drawn me back into the wider human community. And what was more important, the Nobel Prize had drawn the attention of the world to the struggle for democracy and human rights in Burma. We were not going to be forgotten.


To be forgotten. The French say that to part is to die a little. To be forgotten too is to die a little. It is to lose some of the links that anchor us to the rest of humanity. When I met Burmese migrant workers and refugees during my recent visit to Thailand, many cried out: “Don’t forget us!” They meant: “don’t forget our plight, don’t forget to do what you can to help us, don’t forget we also belong to your world.” When the Nobel Committee awarded the Peace Prize to me they were recognizing that the oppressed and the isolated in Burma were also a part of the world, they were recognizing the oneness of humanity. So for me receiving the Nobel Peace Prize means personally extending my concerns for democracy and human rights beyond national borders. The Nobel Peace Prize opened up a door in my heart.


The Burmese concept of peace can be explained as the happiness arising from the cessation of factors that militate against the harmonious and the wholesome. The word nyein-chan translates literally as the beneficial coolness that comes when a fire is extinguished. Fires of suffering and strife are raging around the world. In my own country, hostilities have not ceased in the far north; to the west, communal violence resulting in arson and murder were taking place just several days before I started out on the journey that has brought me here today. News of atrocities in other reaches of the earth abound. Reports of hunger, disease, displacement, joblessness, poverty, injustice, discrimination, prejudice, bigotry; these are our daily fare. Everywhere there are negative forces eating away at the foundations of peace. Everywhere can be found thoughtless dissipation of material and human resources that are necessary for the conservation of harmony and happiness in our world.


The First World War represented a terrifying waste of youth and potential, a cruel squandering of the positive forces of our planet. The poetry of that era has a special significance for me because I first read it at a time when I was the same age as many of those young men who had to face the prospect of withering before they had barely blossomed. A young American fighting with the French Foreign Legion wrote before he was killed in action in 1916 that he would meet his death:  “at some disputed barricade;” “on some scarred slope of battered hill;” “at midnight in some flaming town.” Youth and love and life perishing forever in senseless attempts to capture nameless, unremembered places. And for what? Nearly a century on, we have yet to find a satisfactory answer.


Are we not still guilty, if to a less violent degree, of recklessness, of improvidence with regard to our future and our humanity? War is not the only arena where peace is done to death. Wherever suffering is ignored, there will be the seeds of conflict, for suffering degrades and embitters and enrages.


A positive aspect of living in isolation was that I had ample time in which to ruminate over the meaning of words and precepts that I had known and accepted all my life. As a Buddhist, I had heard about dukha, generally translated as suffering, since I was a small child. Almost on a daily basis elderly, and sometimes not so elderly, people around me would murmur “dukha, dukha” when they suffered from aches and pains or when they met with some small, annoying mishaps. However, it was only during my years of house arrest that I got around to investigating the nature of the six great dukha. These are: to be conceived, to age, to sicken, to die, to be parted from those one loves, to be forced to live in propinquity with those one does not love. I examined each of the six great sufferings, not in a religious context but in the context of our ordinary, everyday lives. If suffering were an unavoidable part of our existence, we should try to alleviate it as far as possible in practical, earthly ways. I mulled over the effectiveness of ante- and post-natal programmes and mother and childcare; of adequate facilities for the aging population; of comprehensive health services; of compassionate nursing and hospices. I was particularly intrigued by the last two kinds of suffering: to be parted from those one loves and to be forced to live in propinquity with those one does not love. What experiences might our Lord Buddha have undergone in his own life that he had included these two states among the great sufferings? I thought of prisoners and refugees, of migrant workers and victims of human trafficking, of that great mass of the uprooted of the earth who have been torn away from their homes, parted from families and friends, forced to live out their lives among strangers who are not always welcoming.


We are fortunate to be living in an age when social welfare and humanitarian assistance are recognized not only as desirable but necessary. I am fortunate to be living in an age when the fate of prisoners of conscience anywhere has become the concern of peoples everywhere, an age when democracy and human rights are widely, even if not universally, accepted as the birthright of all. How often during my years under house arrest have I drawn strength from my favourite passages in the preamble to the Universal Declaration of Human Rights:


……. disregard and contempt for human rights have resulted in barbarous acts which have outraged the conscience of mankind, and the advent of a world in which human beings shall enjoy freedom of speech and belief and freedom from fear and want has been proclaimed as the highest aspirations of the common people,


…… it is essential, if man is not to be compelled to have recourse, as a last resort, to rebellion against tyranny and oppression, that human rights should be protected by the rule of law . . .


If I am asked why I am fighting for human rights in Burma the above passages will provide the answer. If I am asked why I am fighting for democracy in Burma, it is because I believe that democratic institutions and practices are necessary for the guarantee of human rights.


Over the past year there have been signs that the endeavours of those who believe in democracy and human rights are beginning to bear fruit in Burma. There have been changes in a positive direction; steps towards democratization have been taken. If I advocate cautious optimism it is not because I do not have faith in the future but because I do not want to encourage blind faith. Without faith in the future, without the conviction that democratic values and fundamental human rights are not only necessary but possible for our society, our movement could not have been sustained throughout the destroying years. Some of our warriors fell at their post, some deserted us, but a dedicated core remained strong and committed. At times when I think of the years that have passed, I am amazed that so many remained staunch under the most trying circumstances. Their faith in our cause is not blind; it is based on a clear-eyed assessment of their own powers of endurance and a profound respect for the aspirations of our people.


It is because of recent changes in my country that I am with you today; and these changes have come about because of you and other lovers of freedom and justice who contributed towards a global awareness of our situation. Before continuing to speak of my country, may I speak out for our prisoners of conscience. There still remain such prisoners in Burma. It is to be feared that because the best known detainees have been released, the remainder, the unknown ones, will be forgotten. I am standing here because I was once a prisoner of conscience. As you look at me and listen to me, please remember the often repeated truth that one prisoner of conscience is one too many. Those who have not yet been freed, those who have not yet been given access to the benefits of justice in my country number much more than one. Please remember them and do whatever is possible to effect their earliest, unconditional release.


Burma is a country of many ethnic nationalities and faith in its future can be founded only on a true spirit of union. Since we achieved independence in 1948, there never has been a time when we could claim the whole country was at peace. We have not been able to develop the trust and understanding necessary to remove causes of conflict. Hopes were raised by ceasefires that were maintained from the early 1990s until 2010 when these broke down over the course of a few months. One unconsidered move can be enough to remove long-standing ceasefires. In recent months, negotiations between the government and ethnic nationality forces have been making progress. We hope that ceasefire agreements will lead to political settlements founded on the aspirations of the peoples, and the spirit of union.


My party, the National League for Democracy, and I stand ready and willing to play any role in the process of national reconciliation. The reform measures that were put into motion by President U Thein Sein’s government can be sustained only with the intelligent cooperation of all internal forces: the military, our ethnic nationalities, political parties, the media, civil society organizations, the business community and, most important of all, the general public. We can say that reform is effective only if the lives of the people are improved and in this regard, the international community has a vital role to play. Development and humanitarian aid, bi-lateral agreements and investments should be coordinated and calibrated to ensure that these will promote social, political and economic growth that is balanced and sustainable. The potential of our country is enormous. This should be nurtured and developed to create not just a more prosperous but also a more harmonious, democratic society where our people can live in peace, security and freedom.


The peace of our world is indivisible. As long as negative forces are getting the better of positive forces anywhere, we are all at risk. It may be questioned whether all negative forces could ever be removed. The simple answer is: “No!” It is in human nature to contain both the positive and the negative. However, it is also within human capability to work to reinforce the positive and to minimize or neutralize the negative. Absolute peace in our world is an unattainable goal. But it is one towards which we must continue to journey, our eyes fixed on it as a traveller in a desert fixes his eyes on the one guiding star that will lead him to salvation. Even if we do not achieve perfect peace on earth, because perfect peace is not of this earth, common endeavours to gain peace will unite individuals and nations in trust and friendship and help to make our human community safer and kinder.


I used the word ‘kinder’ after careful deliberation; I might say the careful deliberation of many years. Of the sweets of adversity, and let me say that these are not numerous, I have found the sweetest, the most precious of all, is the lesson I learnt on the value of kindness. Every kindness I received, small or big, convinced me that there could never be enough of it in our world. To be kind is to respond with sensitivity and human warmth to the hopes and needs of others. Even the briefest touch of kindness can lighten a heavy heart. Kindness can change the lives of people. Norway has shown exemplary kindness in providing a home for the displaced of the earth, offering sanctuary to those who have been cut loose from the moorings of security and freedom in their native lands.


There are refugees in all parts of the world. When I was at the Maela refugee camp in Thailand recently, I met dedicated people who were striving daily to make the lives of the inmates as free from hardship as possible. They spoke of their concern over ‘donor fatigue,’ which could also translate as ‘compassion fatigue.’ ‘Donor fatigue’ expresses itself precisely in the reduction of funding. ‘Compassion fatigue’ expresses itself less obviously in the reduction of concern. One is the consequence of the other. Can we afford to indulge in compassion fatigue? Is the cost of meeting the needs of refugees greater than the cost that would be consequent on turning an indifferent, if not a blind, eye on their suffering? I appeal to donors the world over to fulfill the needs of these people who are in search, often it must seem to them a vain search, of refuge.


At Maela, I had valuable discussions with Thai officials responsible for the administration of Tak province where this and several other camps are situated. They acquainted me with some of the more serious problems related to refugee camps: violation of forestry laws, illegal drug use, home brewed spirits, the problems of controlling malaria, tuberculosis, dengue fever and cholera. The concerns of the administration are as legitimate as the concerns of the refugees. Host countries also deserve consideration and practical help in coping with the difficulties related to their responsibilities.


Ultimately our aim should be to create a world free from the displaced, the homeless and the hopeless, a world of which each and every corner is a true sanctuary where the inhabitants will have the freedom and the capacity to live in peace. Every thought, every word, and every action that adds to the positive and the wholesome is a contribution to peace. Each and every one of us is capable of making such a contribution. Let us join hands to try to create a peaceful world where we can sleep in security and wake in happiness.


The Nobel Committee concluded its statement of 14 October 1991 with the words: “In awarding the Nobel Peace Prize ... to Aung San Suu Kyi, the Norwegian Nobel Committee wishes to honour this woman for her unflagging efforts and to show its support for the many people throughout the world who are striving to attain democracy, human rights and ethnic conciliation by peaceful means.” When I joined the democracy movement in Burma it never occurred to me that I might ever be the recipient of any prize or honour. The prize we were working for was a free, secure and just society where our people might be able to realize their full potential. The honour lay in our endeavour. History had given us the opportunity to give of our best for a cause in which we believed. When the Nobel Committee chose to honour me, the road I had chosen of my own free will became a less lonely path to follow. For this I thank the Committee, the people of Norway and peoples all over the world whose support has strengthened my faith in the common quest for peace.

Thank you.


In 1991, Burmese Aung San Suu Kyi was under house arrest and unable to collect the Nobel Peace Prize, awarded for her non-violent struggle for democracy and human rights.


On 16 June, 2012, she finally delivered her Nobel Lecture in Oslo, Norway.


Original video broadcast - http://www.nobelprize.org/

Read More

Posted in: Myanmar Political News,News,News Video

" မ "

.....

ပိန္လ်လ် ခႏၶာကိုယ္ .. ၀င္း၀ါေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့ အသားေရာင္ .. ။ ေက်ာလယ္ေလာက္
ဆံႏြယ္ေ၀့၀ဲ၀ဲမ်ား .. ။ ခက္ထန္တင္းမာျပီး နာက်င္ေနတဲ့ ဒါဏ္ရာရေနတဲ့မ်က္ႏွာ .. ။ 
မ်က္ရည္ျပည့္လွ်မ္းကာ နီျမန္းေနတဲ့ၾကားက..မီးလွ်ံေတြထြက္က်မလို ပူျပင္းေလာင္ကၽြမ္း
ေနတဲ့ မ်က္၀န္းမ်ား .. ။ တစ္ခုခ်င္းစီကို အေသးစိတ္ ၾကည့္မိျမင္မိျပီး ေရႊေသြး သြားေတြကိုတင္းတင္းေစ့ထားမိသည္ .. ။ခင္ဗ်ားက ဘာမို ့လို ့လဲ ..။

( ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ )

.....

.....


ေရႊေသြးက စိတ္တိုတိုႏွင့္ ဇြတ္ပင္ေရွ ့ဆက္တိုးျပီး ေလွကားထစ္ကိုတက္လိုက္ပါသည္ .. ။
သူမ နားကပ္မိလွ်င္ ေလွကားလက္ရန္းကိုကိုင္ထားတဲ့ သူမ လက္တစ္ဖက္ကို ဖ်တ္ကနဲ
တြန္းျဖဳတ္ပစ္ကာ ေဘးကေက်ာ္အျဖတ္ ျပဳတ္သြားတဲ့ထိုလက္က ေရႊေသြးရဲ ့ရွပ္အက်ီ ၤစကို
တင္းက်ပ္စြာ ဖ်တ္ကနဲ ဆုပ္ကိုင္လာေလသည္ ..။

" ဟာ .. ကၽြတ္ .. "

ေရႊေသြးက သူမ လက္ထဲမွ သူ ့အက်ီ ၤစကို အတင္းလက္ႏွင့္ေျဖထုတ္ကာ သူ ့ဖက္
ယိုင္လာသေယာင္ရွိတဲ့ သူမ ခႏၶာကိုယ္ကို သူ ့ပုခုန္းစြန္းႏွင့္ ေဆာင့္တိုက္မိတဲ့အထိ
ဇြတ္တက္လာခဲ့ပါသည္ ..။ သူကအတက္ သူမ က ရုတ္တရက္လဲျပိဳကာ ေလွကားထစ္မွ
ဒလိမ့္ေခါက္ေကြးက်သြားေလသည္ ..။ လန္ ့ျပီးလွည့္ၾကည့္လိုက္မိျပီးမွ ေကြ ့ခ်ိဳး
သံမံတလင္းမွာေစာင္းေခြေခြ ခပ္မွီမွီႏွင့္ သူ ့ထံမ်က္လံုး၀ိုင္းျပီးေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့ သူမ 
မ်က္ႏွာကို ဖ်တ္ကနဲ ျပန္လႊဲပစ္လိုက္သည္ ..။

ေကာင္းတယ္ .. မွတ္ကေရာ ..
သူမ လိမ့္က်တာ ငါးထစ္ထည္းရယ္ပါ ..သူ ့ကိုတြန္းခ်ခဲ့တုန္းက ဆယ္ထစ္ေလ ..။

( ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ )

.....

.....

သူ ့ကိုမုန္းတီးရျခင္းဟာ မ , ရဲ ့တစ္ေန ့တာေဆာင္ရြက္ဖြယ္တာ၀န္မ်ားၾကားမွာ ..
နာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၌ မပါမျဖစ္ ေရာေႏွာေနရာယူထားပါသည္ ..။
လူတစ္ေယာက္အေပၚ ခ်စ္ရျခင္းသည္သာမဟုတ္ မုန္းရျခင္းသည္လည္းပဲ
ေႏွာင္ဖြဲ ့ျခင္းတစ္မ်ိဳးႏွင့္လူကိုရစ္ပတ္ထားတာပဲ ..။ အာရံုေတြကို ခိုးယူခံထားရျခင္း
တစ္မ်ိဳးပဲ ..။မုန္းရတာက ပိုျပီးပင္ပန္းတယ္ မ , ထင္သည္ ..။ တခါတရံ သူ ့ကိုဘယ္လို
တုန္ ့ျပန္လိုက္မလဲ ..ဘယ္လိုနာေအာင္ေျပာလိုက္မလဲေတြ သတိလက္လြတ္ စကားလံုး
ေရြးခ်ယ္ စီကာစဥ္ကာေနမိသည္ ..။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိထားမိတဲ့အခါ လိႈင္းထန္ေနတဲ့ နာက်င္မုန္းတီးျခင္းထဲ အပန္းတၾကီး
ေဟာဟဲဆိုက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္လည္ေဖြရွာေတြ ့မိလွ်င္ ..
မ , က မိမိကိုယ္ကို အံ ့အားသင့္လို ့မဆံုးေပ .. ။

( မ )

.....

.....

" .. သူထိုင္ရွိခိုးလည္း ပ်က္စီးသြားတဲ့အရာတစ္ခုက မ , ခႏၶာကိုယ္ထဲအေကာင္းတိုင္း
ျပန္လည္တည္ရွိ လာႏိုင္မွာမွမဟုတ္တာ .. သူ ့ကို ရွိခိုးခြင့္လည္းမေပးႏိုင္ဘူး ..
ေတာင္းပန္ခြင့္လည္းမေပးႏိုင္ဘူး .. တစ္နည္းနည္းေတာင္းပန္ခြင့္ရလိုက္ရင္ 
သူ ့ရင္ထဲမွာေပါ့သြားမယ္ .. သူ ့ဖက္က အမွားတစ္ခုကို ေတာင္းပန္လိုက္ရျပီးျပီပဲ 
ဆိုတဲ့ စိတ္သက္သာရာမ်ိဳး ရသြားမယ္ .. အဲဒါကို သူ အရမခံႏိုင္ဘူး ..
သူစိတ္ေပါ့ပါးသြားမွာကိုလည္း ၾကည္ျဖဴႏိုင္တဲ့ စိတ္ေကာင္း မ , မွာမရွိဘူး ..

သူ တစ္သက္လံုး မေတာင္းပန္ရဘူး .. ေတာင္းပန္ခြင့္ မရေတာ့ဘူး .. သူေသတဲ့အထိ 
သူဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို " ......... " တဲ ့အထိ ရက္ရက္စက္စက္ အၾကင္နာ
ကင္းမဲ့စြာ အျငိဳးတၾကီး ဆက္ဆံခဲ့မိတယ္ဆိုတဲ့ ယူၾကံဳးမရစိတ္ ခံစားသြားရမယ္ ..

ဒီစိတ္နဲ ့ပဲ သူေသရမယ္ .. နဲနဲကေလးေတာင္ သူ ့အျပစ္မေက်ေစရဘူး .. စိတ္သက္သာရာ
မရေစရဘူး .. ေတာင္းပန္ခ်င္တဲ့ သူ ့ဆႏၵ ဘယ္ေတာ့မွ မျပည့္၀ေစရဘူး .. .. "

( မ )

.....

.....


" .. နင့္စကားကို ခုေလာက္ထိ ရပ္နားေထာင္လိုက္ရတာေတာင္ ငါ့နားႏွစ္ဖက္ 
ဘယ္ေလာက္ ငရဲက်ေနျပီလဲ နားလည္ရဲ ့လား .. နင့္ကိုျမင္ေနရတဲ့ ငါ့မ်က္လံုးႏွစ္လံုး
ကိုေတာင္ သတၱိရွိရင္ .. ငါေဖာက္ထုတ္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္ ..
အနားမွာနင္ရွိေနတာ ငါပူေလာင္လြန္းလို ့ပါ ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ .. .. "

( မ )

.....

.....


" .. ေရႊေသြးက စိတ္ေပ်ာ့တယ္ .. သနားတတ္တယ္ .. သူ ့မ်က္ေစ့ေရွ ့ေမွာက္မွာ
မိုင္းနပ္စ္ေတြခ်ည္းအျမဲျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သူဂရုဏာသက္ သနားၾကင္နာျပီး
ေပါက္ဖြားလာတဲ့ စိတ္၀င္စားမႈဟာ စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ ကိုယ္ခ်င္းစာမႈ
မွ်သာပါပဲ ဆိုတာ မၾကာခင္အခ်ိန္မွာ သူလည္း သိသြားမွာပါ .. အဲဒါ အခ်စ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာေလ .. "

( ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ အေမ )

.....

.....


သူ ့ဘ၀မွာ မျမင္ခ်င္၍ မုန္းေနရတဲ့လူတစ္ေယာက္ရွိေနတာက အထီးမက်န္သလို
ခံစားရေစသည္ကို မ , တအံ ့တၾသသေဘာေပါက္စျပဳေလသည္ .. ။


လံုး၀အထီးက်န္ဆန္လွတဲ့ မ , ရဲ ့ဘ၀မွာ ခ်စ္စရာလူရယ္လို ့ေသခ်ာရွိမေနေသာ္လည္း
မုန္းစရာလူတစ္ေယာက္ ရွိေနေသးတာကိုက ကိုယ္ဟာ တစ္ေယာက္ထည္းမဟုတ္ပါလား
လို ့ .. ဘ၀င္က်ႏိုင္တဲ့ခံစားခ်က္ကို ရေနေစခဲ့တာပါလား .. ။

သူ ့ကိုေတြ ့လွ်င္ မ , ေသြးတို ့ ဆူပြက္သည္ ..။ မ , မုန္းတီးနာက်ည္းသည္ ..။
ေဒါသတစိမ့္စိမ့္ထြက္သည္ ..။ ဤခံစားခ်က္တို ့က မ , ကိုလူသားဆန္ေစသည္ .. ။

( မ )

.....

.....


" .. မ , အမုန္းက ကၽြန္ေတာ့အတြက္ ေရလို ေလလို ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ထိေတြ ့ယဥ္ပါးေနတဲ့
ကၽြန္ေတာ္အလိုအပ္ဆံုး အရာတစ္ခုျဖစ္ေနျပီ ..။ မုန္းပါ မ , .. မ , ၾကိဳက္သေလာက္ 
မုန္းေတာ့ .. မ , မုန္းေလ ..ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ေလ .. မ , အခ်စ္ကိုမရရင္ေတာင္ မ , ဆီက အမုန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေတာ့ ရယူေနပါရေစ .. မ , ရဲ ့အေငြ ့အသက္မရွိပဲ ကၽြန္ေတာ္ မရွင္သန္ႏိုင္ေတာ့လို ့ပါ .. "

( ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ )

.....

.....


အခ်စ္ဆိုတာဟာလည္းသံေယာဇဥ္တစ္ခုျဖစ္သလို အမုန္းဆိုတာဟာလည္း သံေယာဇဥ္တစ္ခုပါပဲ .. ခ်စ္လို ့ျဖစ္ေစ မုန္းလို ့ျဖစ္ေစ ဘာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ေစ ..
ကိုယ့္ရင္ထဲ ကိုယ့္စိတ္အေတြးထဲ .. ကိုယ့္အာရံုထဲ ..သူအျမဲရွိေနေတာ့တာဟာ ခ်ည္ေႏွာင္ခံရျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲေပါ့ .. ။ အဲဒီခ်ည္ေႏွာင္မႈကို အတိုင္းအတာကာလ တစ္ခု
အထိ ခံယူရျပီးတဲ့အခါ ကိုယ္တိုင္မေျဖေလွ်ာ့ခ်င္မရုန္းဖယ္ခ်င္ပဲ အဲဒီခ်ည္ေႏွာင္ခံရမႈထဲမွာ
ေပ်ာ္ပိုက္သြားႏိုင္ေသးတာ .. ။

အခ်စ္ဆိုတာနဲ ့ အမုန္းဆိုတာကလည္း ဖ်တ္ကနဲ အလြယ္တကူအက္ေၾကႏိုူင္တဲ့ အလႊာပါးပါးကေလးတစ္ခုထည္းပဲၾကားခံရွိတာလို ့ မ , ခံယူတယ္ .. အမုန္းရဲ ့တဆံုးကို အင္အားျပင္းျပင္းတိုး၀င္သြားမိရင္ အဲဒီ မခ်စ္မမုန္းအလႊာပါးကေလးကို အရွိန္နဲ ့တိုးတိုက္မိမွာအမွန္ပဲ ..။ အဲဒီအခါ ဟိုတစ္ဖက္က .. အခ်စ္ ဆိုတဲ့
နယ္ေျမသစ္ထဲ ကၽြံနစ္သြားမိမွာ မ , အေၾကာက္ဆံုးပဲ ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ .. ..။

( မ )

.....

.....



" .. ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္ မ , .. ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတာက မ , ဒီေလာက္ေတာင္ မၾကည့္ခ်င္တဲ့မ်က္ႏွာဆိုရင္ေနာက္ မ , မျမင္ေစရပါဘူး .. ကၽြန္ေတာ္ကတိေပးပါတယ္ .. ။ 
မ , အတည္တက် ျငိမ္သက္အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ခ်င္တာပါ .. ။
မ , ကိုကၽြန္ေတာ္ခ်စ္မိတာ .. မ , ေနာက္ကိုလိုက္ေနမိတာ ေတြကလည္း မ , ကို
ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ထားေပးခ်င္လို ့ပါ .. ။ ကၽြန္ေတာ့အခ်စ္နဲ ့ မ , ဘ၀
တစ္ခုလံုးကို အလွပဆံုးေလး .. ကၽြန္ေတာ္ျပန္တည္ေဆာက္ေပးခ်င္ခဲ့တာပါ .. ။

ဒါ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို ့ မ , တကယ္ေသခ်ာေနတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ထြက္သြားေပးမွာပါ ..မ , ထြက္မသြားရပါဘူး မ , .. မ , တည္ျငိမ္ေနပါ .. လြင့္သြားစရာရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္လြင့္သြားပါ့မယ္ မ , ရယ္ .. "

(ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ )

.....

.....



" .. ေနာက္ကားမွာ က်မကို အရူးအမူးခ်စ္ေနတဲ့ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ ပါလာလို ့ပါ ..
သူက ႏွလံုးခြဲစိတ္ထားတာ ရက္ပိုင္းပဲ ရွိေသးတာပါ .. သူဆက္မလိုက္ႏိုင္ေအာင္ တားဖို ့ ..
ကား ခနေလး ရပ္ေပးပါ ..
ကား ခနေလး ရပ္ေပးပါ .. " ..

( မ )

.....

.....

.....



( မတ္လ စာေမးပြဲမ်ားအျပီးမွာ ထြက္လာမယ့္ .. က်မရဲ ့" မ " ဆိုတဲ့ ၀တၳဳထဲက
ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ေလးေတြ တခ်ိဳ ့ အျမည္းသေဘာ တင္ေပးလိုက္တာပါ ..
ဒီစာအုပ္ကို အျခားေသာ စာအုပ္မ်ားထက္ ပိုျပီးအခ်ိန္ေပးေရးခဲ့ပါတယ္ ..
ဇာတ္လမ္းထဲက မ နဲ ့ ေရႊေသြးေမာင္ေမာင္ကို ဘယ္တစ္ေယာက္ကိုမွ စာဖတ္သူေတြ
မမုန္းေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေၾကာင့္ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းမျဖစ္ရေအာင္တတ္ႏိုင္သေလာက္
ၾကိဳးစားေရးခဲ့ပါတယ္ ..)

.....

.....



.....



.....

လမင္းမိုမို ၏ အသစ္စက္စက္လံုးခ်င္းဝတၳဳ

Read More

Posted in: Myanmar Art and Entertainment News,Myanmar News,News,Notification,Press Release,Statement

လူစိတ္ေပ်ာက္သြားေသာ သရုပ္ေဆာင္ မင္းအုပ္စိုး

" လူစိတ္ေပ်ာက္သြားေသာ သရုပ္ေဆာင္ မင္းအုပ္စိုး "

Click HERE to go to my FaceBook link.

" Drunk Actor Min Oat Soe "

Myanmar Actor Min Oat Soe got drunk and behaved as an animal in public.

Warning!

Contents of this album are extremely graphic.

No one under 18 is allowed.

Do not proceed if you are under 18.

" သရုပ္ေဆာင္ မင္းအုပ္စိုး အရက္မူးလြန္၍ လူပံုအလယ္တြင္ အရွက္အေၾကာက္ကင္းမဲ့စြာ ရမ္းကားေနပံု "

အရြယ္မေရာက္ေသးသူမ်ား မၾကည့္ရ။

Read More

Posted in: Myanmar Art and Entertainment News,Myanmar News,News

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နဲ႔ အႏုပညာေလာက ကို ေစာ္ကားလိုက္တဲ့ နတ္ကေတာ္ သားစိုး

ခုတေလာ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရး နဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ေဝဖန္သံ ကဲ့ရဲ့သံ ေထာက္ခံသံ ရံႈ႕ခ်သံေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု ပံုစံမ်ားစြာ နဲ႔ ၾကားေနခဲ့ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔အညီ လူသားတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္ ေဝဖန္ သံုးသပ္ ခံစား ဖြင့္အန္ ပိုင္ခြင့္ကို ေလးစားတဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ သေဘာတူတူ မတူတူ အေတြးအေခၚမ်ားစြာ ကို တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဖက္က ၾကည့္ရႈခံစားေပးခဲ့ပါတယ္ ... ။

ကၽြန္ေတာ္ ဟာ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေပမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးသမား လဲ မဟုတ္ပါ ...
ကိုသူရ တို႔ ကိုမင္းကိုႏိုင္ တို႔လို ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံရဲတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားလဲ မဟုတ္ပါ ...
ကိုေက်ာ္သူတို႔ မေရႊဇီးကြက္တို႔လို လူမႈေရးသမားလဲ မဟုတ္ပါ ...
ရုပ္ရွင္ ဂီတ စာေပ နဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ အႏုပညာ မွန္သမွ်ကို ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားတဲ့ အႏုပညာ သမားတစ္ေယာက္ပါ ...

၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း အင္တာနက္ နဲ႔ လူမႈကြန္ယက္ ေၾကာင့္ ေခတ္မွီ တိုးတက္လာတဲ့ ဂီတ ေလာက မွာ HipHop ဟာ လွ်င္ျမန္စြာ ေရပန္းစားလာခဲ့ၿပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္လူငယ္အမ်ားစု ကို အတိုင္းအတာ ႀကီးမားစြာ လႊမ္းမိုးခဲ့ပါတယ္

ဒီကေနၿပီး Hip Hop ဂီတ ပညာရွင္ လူငယ္မ်ားစြာ လဲ ေပၚထြန္းလာခဲ့ပါတယ္

မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္ ရဲ့ " Rap သီခ်င္းဆိုရင္ လံုးဝမႀကိဳက္ " ကေန စလိုက္တဲ့ Hip Hop ရဲ့ သက္တမ္းဟာ Acid, Theory, Sinergy စတဲ့အဖြဲ႔ေတြ ကေန ခု ေရပန္းစားေနတဲ့ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူငယ္ ေတးသံရွင္သစ္ေတြ ေပၚထြန္းလာတဲ့ထိပါဘဲ ..

ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ သံုးသပ္ခံစားမႈ တစ္ခုေပၚလာပါတယ္

ကၽြန္ေတာ္ မွားခ်င္လဲ မွားမယ္ မွန္ခ်င္လဲ မွန္မယ္ ေပါ့ေလ

ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာကေတာ့ Hip Hop ဆိုတာ Computer Program တစ္ခု နဲ႔ ပိုတူပါတယ္
အားလံုးက Acid, Pro Tools, Cu-base ဆိုတဲ့ Software ေတြ နဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ Drum Beats ေတြ ရဲ့ေနာက္မွာ Rhymes ဆိုတဲ့ကာရန္ေတြ နဲ႔အညီ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ကဗ်ာ ေတြကို Pre-Programmed Music ေတြ နဲ႔ စည္းခ်က္ညီေအာင္ ရြတ္ဆိုျခင္းပါဘဲ

ဒါကလဲ လြယ္ကူသလားဆိုရင္ေတာ့ မခက္ခဲေပမယ့္ မလြယ္ကူပါဘူး

Hip Hop သမား သို႔မဟုတ္ Rapper တစ္ေယာက္မွာ တခဏၤုပတၱိ ဥာဏ္ ဆိုတဲ့ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ အရမ္းထက္ျမက္ရပါတယ္

ဒီေတာ့ Hip Hop ကို ကၽြန္ေတာ္ ရိုးသားစြာ ဝန္ခံရမယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာ မႏွစ္သက္ေပမယ့္

သင့္တင့္တဲ့ ေလးစားမႈတစ္ခု ေတာ့ ေပးႏိုင္ပါေသးတယ္

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့ဂီတေလာက မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို မွ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အေကြ႕တစ္ခု ရုပ္တစ္ရက္ေရာက္လာပါတယ္ ...

အဲ့ဒါကေတာ့ ျမန္မာသံစဥ္ သီခ်င္းေတြကို နတ္ကေတာ္ ဒိုး ေတြလို Drum Machine ေတြ နဲ႔ တီးထားၿပီး ျမန္မာ သံစဥ္ေတြကို Hip Hop ပံုစံဝင္ေအာင္ ဇြတ္ဆြဲယူ ဖန္တီးထားတဲ့ ဘာမွန္းအမည္မတတ္ႏိုင္တဲ့ မ်ိဳးမစစ္ဂီတ တစ္ခုပါဘဲ ...

အဲ့ဒိဖန္တီး မႈ ရဲ့ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ..
ေက်းလက္ေန လူတန္းစားေတြ ...
ဂီတ ကို ေဖ်ာ္ေျဖေရး အေန ထက္ ပိုၿပီးတန္ဖိုးမထားတတ္တဲ့ ...
ထားရေကာင္းမွန္းလည္း မသိတဲ့ ...
လူတန္းစားတစ္ရပ္အတြက္
(ျမန္မာသံ Hip Hop) ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးမစစ္တဲ့ အေပါစား ေရာယွက္ ဂီတ ကုန္ပစၥည္းတစ္ခု ကိုအမွီျပဳၿပီး သားစိုး ဆိုတဲ့ (ေတာႀကိဳက္ Rapper) တစ္ေယာက္ ထင္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္

ဒါ သားစိုး ရဲ့ သမိုင္းပါ ...

သူဟာ ယေန႔စာေရးေနခ်ိန္ မတိုင္ခင္အထိ ျမန္မာ ဂီတသမား စစ္စစ္ မ်ားရဲ့ ေခါင္းထဲမွာ ဟာသပ်က္လံုးတစ္ခု ထက္ ပိုၿပီး ေနရာမယူႏိုင္ခဲ့ပါဘူး

ဒါေပမယ့္ ယေန႔ ထြက္လာတဲ့ ေပၚျပဴလာသတင္းဂ်ာနယ္ ရဲ့ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာျဖင့္ ....

"ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ တိုင္းျပည္ ေကာင္းစားဖို႔ကိုပဲ စဥ္းစားၿပီး လုပ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း၊ ပုဂၢိဳလ္ကိုပဲ ေထာက္ခံသြားမယ့္ သားစိုး"

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဂီတအႏုပညာရွင္ တို႔ေတြ႕ဆုံခဲ့ၾကတာ အခုဆိုရင္ ၃ႀကိမ္ ေတြ႕ဆုံမႈမွာ ၁ႀကိမ္ထက္ တစ္ႀကိမ္ ဂီတဘက္ က အႏုပညာရွင္ေတြ စုံသေလာက္ နီးပါးေတြ႕ခဲ့ ရေပမယ့္ ဟစ္ေဟာ့ပ္ အဆိုေတာ္ သားစိုးကိုေတာ့ ေတြ႕ဆုံမႈေတြ အထဲမွာ မေတြ႕ခဲ့ရပါဘူး။ ေတြ႕ဆုံုၾကတဲ့မွာ ဘာေၾကာင့္ မပါဝင္ျဖစ္ တာလဲဆိုတဲ့ အေမး ကို ေတာ့ သားစိုးက ”ကြၽန္ေတာ္က သာကူး မဟုတ္ပါဘူး။ အရင္တုန္းက အဘ အဘ နဲ႔ အခုမွ အစ္မ အစ္မ ျဖစ္သြားတဲ့ လူေတြထဲမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္မပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ နဂိုကတည္းက BBC, VOA, RFA စသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္း ရွိတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ကမၻာ့ သတင္းစာေတြ နဲ႔ကအစ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနကို ပြင့္လင္း စြာေျပာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ျဖစ္သင့္တာ၊ ေကာင္းတာကို ေျပာတဲ့အတြက္ ဘယ္သူမွ အေႏွာင့္ အယွက္မေပးဘူး။ အခုမွ ဒီလိုမ်ဳိးသြားတဲ့ အထဲမွာ အရင္တုန္း ကေတာ့ အခြင့္အေရး ရတဲ့ဘက္မွာ ေနၿပီး၊ အခုမွ ေျပာင္းလာၾကတဲ့ လူေတြလည္းပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာလဲဆိုတာ ပရိသတ္ က သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္လိပ္ျပာ ၊ကြၽန္ေတာ္ လုံတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဘာမွလုပ္စရာ မလိုပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာလုပ္သလဲ ဆိုတာ ပရိသတ္က သိပါလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လည္း ကြၽန္ေတာ့္ ရဲ႕ရပ္တည္ခ်က္ က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေကာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဘာေတြလုပ္ေပးမွာလဲ။  အခုလက္ရွိ အစိုးရ ကေကာ ဘာေတြ လုပ္ေပးမွာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္ကို ဦးေဆာင္မယ့္သူက ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ပါေစ။ တိုင္းျပည္ တိုးတက္ေအာင္၊ အေျခအေန တိုးတက္ေအာင္ ဦးေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ သူေတြ ဘက္ကို ကြၽန္ေတာ္ လိုက္မွာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ပုဂၢိဳလ္စြဲ မရွိပါဘူး။ သာရင္ ကူးတတ္ၾကတဲ့ လူေတြ အတြက္လည္း ကြၽန္ေတာ္ သီခ်င္းစပ္ထားပါတယ္။ သာကူး နဲ႔ႏွာဘူး၊ ႏွာဘူး နဲ႔ဂန္ဒူး၊ ဂန္ဒူးနဲ႔ အာလူး ဆိုၿပီး စပ္ထားတယ္။ ထြက္လာပါလိမ့္မယ္” လို႔ေျပာပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီး သားစိုးက ဧၿပီ ၁ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ့္ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ ပြဲမွာ ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္မယ့္ ပါတီေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးလည္း ”အရင္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ သင္ခန္းစာ အေဟာင္းေတြကို ယူၿပီးေတာ့ အခု လက္ရွိမွာ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ဆိုတာကို ၾကည့္ရမယ္။ ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဘယ္ဟာက အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ႏိုင္မလဲေပါ့။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ အတြက္ တကယ္ေကာင္းတဲ့ သူကို ကြၽန္ေတာ္ တို႔က တကယ္ ေထာက္ခံမွာပါ။ ေလာေလာဆယ္ မွာေတာ့ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူကိုမွ ကြၽန္ေတာ္ မေျပာႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအစြဲ လည္းမရွိပါဘူး။ တိုင္းျပည္ ေကာင္းစားဖို႔ အတြက္ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားဘဲနဲ႔ တိုင္းျပည္ အက်ဳိးကိုပဲ စဥ္းစားၿပီး လုပ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း ၊လူပုဂၢိဳလ္ကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ ေထာက္ခံ သြားမွာပါ” လို႔ ေျပာပါတယ္။

(လင္းအကၡရာ)

ဆိုၿပီးပါလာပါတယ္ ...

သူ႔ဘာသာ ဘာေျပာေျပာ ဘယ္လို ေနေန ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို မွ အေလးမထားသလို ခံစားေနဖို႔ေတာင္ စိတ္ကူးမရိွပါဘူး ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ က တို႔ထိ လာလို႔ ဖတ္လိုက္မိတဲ့ ... သူေျပာခဲ့တဲ့ ... စကားတစ္ခြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဝ ကို ေဆာင့္ကန္ ခံလိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္ ..

" ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေကာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဘာေတြလုပ္ေပးမွာလဲ "..  တဲ့

အေမစု ဘာေတြ လုပ္ေပးခဲ့ၿပီးၿပီလဲ

ခုထိလဲ အေမစု ဘာေတြ လုပ္ေပးေနသလဲ ဆိုတာ သားစိုး အိမ္ေရွ႔ ဆိုက္ကားဂိတ္ က ဆိုက္ကားသမားေတြ နဲ႔ သူတို႔ ထိုင္တဲ့ လဖၻက္ေရဆိုင္က စားပြဲထိုးေတြ ကို ေမးရင္ေတာင္ သိႏိုင္တဲ့ အေျဖပါ

အေမစု ကိုေတာင္ ဒီလိုေမးခြန္းထုတ္ရေအာင္ သူဟာ ျမန္မာ့အက်ိဳးကို ဘယ္တုန္းက ဘယ္ေလာက္ သယ္ပိုးခဲ့ပါသလဲ
ျမန္မာေတြ အတြက္ သူဘယ္ေလာက္ အနစ္နာခံခဲ့ဖူးပါသလဲ

သားစိုးဆိုတာ မေန႔တေန႔ကမွ နတ္ဆိုင္းသံေတြကို Drum Machine နဲ႔တြဲၿပီး ျမန္မာသံစဥ္ကို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ဖ်က္ဆီး အျမတ္ထုတ္ ခဲ့တဲ့ ေပၚပင္လိုက္ ေတာႀကိဳက္ အညၾတ ေကာင္ပါ

ဒီလိုေကာင္က ခုမွ နားထင္ေသြးေရာက္ၿပီး အေမစု ကိုေရာ အေမစု ကို ထာဝရ ေလးစား ခ်စ္ခင္ခဲ့ ေပေသာ္လည္း ယၡင္ အစိုးရ ရဲ့ ရန္ ကို ေၾကာက္ေနရလို႔ မေခၚေျပာရဲေပမယ့္ ကိုသူရ ဦးေဆာင္ဖိတ္ေခၚမႈေၾကာင့္ ပူးေပါင္းပါဝင္ က်ိဳးစားေနစျဖစ္တဲ့ အႏုပညာ သမားေတြ အားလံုးကို ...

" သာရင္ ကူးတတ္ၾကတဲ့ လူေတြ အတြက္လည္း ကြၽန္ေတာ္ သီခ်င္းစပ္ထားပါတယ္။
သာကူး နဲ ႔ႏွာဘူး၊ ၊ ႏွာဘူး နဲ႔ ဂန္ဒူး ၊ ဂန္ဒူး နဲ႔ အာလူး ဆိုၿပီး စပ္ထားတယ္။ ထြက္လာပါလိမ့္မယ္ ”  လို႔ တိုက္ရိုက္ေစာ္ကားလိုက္ပါတယ္ ၊

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာလဲ ကၽြန္ေတာ့္ အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ မသန္႔တဲ့ေသြးကိုေဖါက္ထုတ္ဖို႔ တာဝန္တစ္ခုရိွလာပါတယ္

တစ္ကယ္တန္း သားစိုး ဆိုတဲ့ ခ်ာတိတ္ ေျပာတဲ့ စကားကမွ သူကေတာ့ တကယ္ မေသခ်ာမျခင္း ဘယ္သူနဲ႔မွ မေပါင္းစည္းဘူး ဆိုတဲ့ သာကူးအစစ္ရဲ့ အတၱကို ကြတ္တိထင္ဟပ္ေနတာ လံုးဝ သိသာထင္ရွားပါတယ္ ..

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ မိတ္ေဆြ ပရိသတ္ႀကီးကို ကေန႔ကစၿပီး ဘာမဟုတ္တဲ့ ပါမႊား နတ္ကေတာ္ သားစိုး ရဲ့ နတ္ဆိုင္းသီခ်င္းေတြ ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုသူရ ကိုမင္းကိုႏိုင္ ကိုကိုႀကီး ကိုေဌးႀကြယ္ အစရိွတဲ့ သူရဲေကာင္းတို႔ရဲ့ မ်က္ႏွာကို ေထာက္ထားျခင္းအားျဖင့္ လံုးဝ ဆန္႔က်င္ ဖို႔ အားမေပးဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္ ...

သားစိုး ဒီစာကိုဖတ္မိမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္သလို ဖတ္မိတဲ့အခါမွာ အရာအားလံုးက ေနာက္က်သြားေလၿပီဆိုတာ သူသေဘာေပါက္သြားမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ..

ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ သည္းမခံမယ့္ အထိခိုက္ အပုတ္ခတ္ မခံမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူေတြ စာရင္းမွာ ထာဝရ ထိပ္ဆံုးမွာ ပါတဲ့ အေမစု ကိုေစာ္ကားလာရင္ ကၽြႊန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္ နဲ႔ မွ သည္းခံ နားလည္ ေပးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ျပင္းထန္စြာသတိေပးလိုက္ပါတယ္  ...


ထာရေမတၱာျဖင့္


မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ

Read More

Posted in: Article,Literature,Myanmar News,Myanmar Political News,News,Political Article,Political Interview

သာဓုေခၚလိုက္ပါေတာ့ မရင္ၿငိမ္းပြင့္

သတင္း ႏွင့္ ဓါတ္ပံု မ်ားအား ကိုေက်ာ္သူ မွ ေမတၱာျဖင့္ ေပးပို႔သည္

စင္ကာပူႏိုင္ငံ၊ Serangoon Central, Block 420 ေန မရင္ၿငိမ္းပြင့္သည္ ၁၇.၁၁.၂၀၁၁ နံနက္ပိုင္း တြင္ သူမေနထုိင္ရာတုိက္ခန္းမွ ခုန္ခ်ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ အဆုံးစီရင္သြားခဲ့ေၾကာင္း သတင္းအား နာေရး ကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)မွ သိ႐ွိလိုက္ရေသာအခ်ိန္တြင္ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္) အသင္းသူ/သား မ်ားသည္ မ်ားစြာအံ့ၾသခဲ့ရသည္။ မရင္ၿငိမ္းပြင့္သည္ စင္ကာပူႏိုင္ငံ နန္ယန္ပိုလီတကၠနစ္မွ သူနာျပဳ ဒီပလိုမာဘြဲ႕ရရွိခဲ့ၿပီး Kandang Kerbau အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလးသူငယ္ေဆးရံုတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ ေၾကာင္း သိရွိရသည္။

          (၃၁) ဘံုတြင္ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀တြင္ အို၍ေသျခင္း၊ နာ၍ေသျခင္းစသည့္ ေသျခင္းတရားမ်ား အတြက္ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)မွ အတက္ႏိုင္ဆံုး ကူညီေဖးမ ေပးလွ်က္႐ွိရာ ယခုကဲ့သို႔ လူ႔ဘ၀ သက္တမ္း မကုန္ဆံုးခင္ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ေမာင္ႏွမမ်ားအား လိမၼာေရးျခား႐ွိစြာျဖင့္ မိမိတတ္စြမ္းေသာ ပညာရပ္ျဖင့္ အလုပ္အေကၽြးျပဳေန႐ွာေသာ ႏိုင္ငံ၏ သားေကာင္း၊ သၼီးေကာင္းမ်ား အခ်ိန္မတန္ဘဲ လူ႔ဘ၀မွ ထြက္ခြာသြားရျခင္းအတြက္ က်န္ရစ္သူမိသားစုႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ် ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းမိပါသည္။

          မရင္ၿငိမ္းပြင့္၏ ႐ုပ္အေလာင္းအား စင္ကာပူႏိုင္ငံမွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ၁၈.၁၁.၂၀၁၁ ရက္ေန႔ ညေန ပိုင္းတြင္ မိဘမ်ားမွ ျပန္လည္သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ ေလဆိပ္သို႔ ေရာက္႐ွိလာေသာ မရင္ၿငိမ္းပြင့္၏ ႐ုပ္အေလာင္းအား နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)သို႔ အေၾကာင္းၾကားခဲ့၍ ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ အသင္းသားမ်ား၊ ၀န္ထမ္းမ်ားမွ သယ္ေဆာင္ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ပါသည္။ ယေန႔ ၁၉.၁၁.၂၀၁၁ ေန႔လည္ (၁း၀၀) နာရီအခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီး အေအးခန္းမွ ေရေ၀းသုႆန္သို႔ နာေရးကူညီမႈအသင္း (ရန္ကုန္)မွ ပို႔ေဆာင္မီးသၿဂႋဳလ္ေပးခဲ့သည္။ မီးသၿဂႋဳလ္ျခင္း အခမ္းအနားၿပီးဆံုးခ်ိန္တြင္ က်န္ရစ္သူမိသားစု ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားမွ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)သို႔ လာေရာက္၍ မရင္ၿငိမ္းပြင့္ အသက္ (၂၂)ႏွစ္အတြက္ ရည္စူး၍ အလွဴေငြေပးအပ္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။

ေရာက္ရာဘံုဘ၀မွ မရင္ၿငိမ္းပြင့္အား အမွ် … အမွ် … အမွ် ေပးေ၀လိုက္ပါသည္။

          တို႔ေသရတဲ့တစ္ေန႔ အႏွစ္မပါ ဗလာျပန္သြားရမွာကိုသာေၾကာက္ပါ။ အႏွစ္ပါပါ ျပန္ရရင္ေတာ့ ေျမအိုးနဲ႔ ေ႐ႊအိုးလဲရေတာ့မယ္လို႔ ၀မ္းေျမာက္လုိက္ပါေတာ့ . . . . ။ (၀ဋ္ေၾကြးေတာ္ေျပဆရာေတာ္ႀကီး)

ေက်ာ္သူ

Read More

Posted in: Myanmar Funeral News,Myanmar News,News,Photo

ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း ရဲ့ " မ်က္လွည့္ " ကို အေသးစိပ္ေဝဖန္ျခင္း

" ႐ုပ္ဆိုးမ " by ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း

( ၁ ) အဖြင့္သီခ်င္း ျဖစ္တဲ့ “ မ်က္လွည့္ “ က Arabian တီးလံုးေလးနဲ႔ အစျပဳခဲ့ၿပီး “ မက္ေလာက္စရာ “ သီခ်င္းရဲ့ Mood + Tempo နဲ႔ Britain Pop Style + Cha Cha Rock ကို လွပစြာ တြဲဖက္သံုးစြဲထားပါတယ္။

ဒီသီခ်င္း တစ္ပုဒ္ထဲကေန တစ္ေခြ လံုးရဲ့ Attitude ကို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။
ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း ရဲ့ လြတ္လပ္ ရဲရင့္ တဲ့ မူရင္း ဝိဥာဥ္ အစစ္အမွန္ကို တိုက္႐ိုက္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တာပါဘဲ။


( ၂ ) “ အခ်စ္ ရဲ့ ညေန “ သီခ်င္း ေလးကေတာ့ Asian Pop Melody အစစ္ေလးပါ
အလြမ္းသီခ်င္း ပီသသြားေစတဲ့ Vocal Power ႐ိွတဲ့ ဝိုင္းစု အတြက္ ထမင္းစားေရေသာက္ သီခ်င္းေလးဆုိေပမယ့္ ဒီသီခ်င္းေလးမွာ သူ႔ရဲ့ အသံပိုင္းဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္မႈ ကို ေသခ်ာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ သီဖြဲ႔မႈ ပံုစံတစ္မ်ိဳးပါဘဲ။


( ၃ ) “ ဆည္းလည္းသံ “ သီခ်င္းေလးကေတာ့ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးေလး တစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ခုန္သံကို ႐ိုး႐ွင္းစြာ ဖြင့္ဟဝန္ခံထားတဲ့ ႐ိုးသားတဲ့ ရင္ခုန္သံ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ။
အင္မတန္ လွပတဲ့ Melody ေလး နဲ႔ စာသားေလးေတြကို သီဖြဲ႔ထားတာပါဘဲ။


( ၄ ) “ ျပန္လာခဲ့ပါ “ ဆိုတဲ့ Slow Pop သီခ်င္းေလးကေတာ့ ျမန္မာ ေတြ အႀကိဳက္ အေ႐ွ႕တိုင္းဆန္တဲ့ Melody ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ကို မိန္းမသားဆန္တဲ့ အတၱေလး နဲ႔ သီဖြဲ႔ထားၿပီး အေဆြးသံေလး ကို ပိုင္ႏိုင္ လွပစြာ အသံုးခ် သီဆိုထားတဲ့ ခ်က္ခ်င္း နားစြဲ ႏိုင္တဲ့ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ပါ။


( ၅ ) “ မိန္းကေလးအလွ “ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကေတာ့ ငယ္႐ြယ္သူ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ့ အလွ နဲ႔ ႏုပ်ိဳမႈအေပၚမွာ ထားတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို Hip Hop ေနာက္ခံတီးလံုးေလး နဲ႔ သီဖြဲ႔ထားတဲ့သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ။

“ မက္ေလာက္စရာ တစ္ကြက္မွ မ႐ိွသူ “ ဆိုတဲ့ စာသား ကိုျပန္ထည့္ထားတာ က ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ အရင္ေခြက သီခ်င္းထဲက စာသားကို တိုက္႐ိုက္ ရည္ညႊန္း ထားတဲ့အျပင္ အရင္ သီခ်င္းေခြရဲ့ Title ကိုလဲ ျပန္ ရည္ညႊန္း ထားသလို ျဖစ္ေနတာကေတာ့ သိပ္အဆင္မေခ်ာလွပါဘူး။

ေနာက္ၿပီး Indepenent, What we’ve got!, That’s what we want ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ စာသားေတြ ေနရာမွာ Dual Harmony ေတြ လိုေနပါတယ္။

အဲ့ဒိ ေနရာေတြ က စာသား ရဲ့ Punch Line ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ Harmony မပါမျဖစ္ လိုပါတယ္။
ခုက အဲ့ဒိ ေနရာေတြမွာ ဟာၿပီး ေခ်ာင္ေနတဲ့အတြက္ သီခ်င္းက ျမဴးသင့္သေလာက္ မျမဴးသလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္။

ဒါ ဟာ ေတးဆိုသူ ဝိုင္းစု ရဲ့ လစ္ဟာမႈ မဟုတ္ပါဘူး။

ေတးေရး နဲ႔ Composer သို႔မဟုတ္ Arrangement ရဲ့ ျပန္လည္ စီစစ္ ဖို႔ လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုပါ။


( ၆ ) “ ခ်စ္သူမ႐ိွတဲ့အခ်ိန္ “ ဆိုတဲ့ အလြမ္းသီခ်င္းေလးက Japanese Style Romantic Melody ႐ိုး႐ိုးေလး တစ္ပုဒ္ပါ။

“ မက္ေလာက္စရာ “ ေတးစီးရီးထဲက “ ျပန္ေတာ့ကြယ္ “ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးရဲ့ Frame နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး တူေပမယ့္ မူကြဲပါတယ္။
နားစြဲလြယ္ၿပီး မိန္းကေလး ပီသတဲ့ နူးညံ့မႈ ကို ေဖၚက်ဴး ထားတဲ့သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါဘဲ။


( ၇ ) “ Snow White “ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကေတာ့ ၁၉၈၀ ႏွစ္ဦးေလာက္တုန္းက နာမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ " ေမတၱာ႐ွင္မေလး ၿငိမ္းၿငိမ္းအိ " ဆိုတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကား မွာ ကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ အျဖစ္ နဲ႔ အကယ္ဒမီ ဆု ကို ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့ဲတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ အဆိုေတာ္ ၿငိမ္းၿငိမ္းအိ (သို႔မဟုတ္) အဂၤလန္စိန္ ရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ကို ျပန္သီဆိုထားတာပါ။

ဒီသီခ်င္းေလး ကို ကၽြန္ေတာ့္အဖိုး ဒါ႐ိုက္တာ ဦးႀကီးျမင့္ က သ႐ုပ္ေဆာင္ စိုးမိုးေအာင္ (အာလူး) ေဇာ္ဦး ၿငိမ္းၿငိမ္းအိ တို႔ နဲ႔ ႐ိုက္ကူးခဲ့တဲ့ “ မဆံုဆည္းခဲ့ေလေသာ အခ်စ္မ်ား “ ဆိုတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကား မွာ ဇာတ္ဝင္ခန္း ေတးသ႐ုပ္ေဖၚ အေနနဲ႔ အဲ့ဒိ ေခတ္တုန္းက ႐ုပ္႐ွင္ ကားတစ္ကားရဲ့ တစ္ကားလံုးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ သံုးေငြ ပမာဏ နီးပါး ကုန္က်တဲ့ Setting အႀကီးႀကီး တစ္ခု ကို A1 ျခံထဲမွာ အားလံုး ကန္႔ကြက္တဲ့ၾကားက ဇြတ္တည္ေဆာက္ၿပီး ၄ မိနစ္စာ အိပ္မက္ခန္း ေလးတစ္ပုဒ္ကို ေငြ ၅၀၀၀၀ နီးပါး သံုးၿပီး ႐ိုက္ခဲ့ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္ ။ ။ အဲ့ဒိတုန္းက ႐ုပ္႐ွင္တစ္ကားရဲ့ ထုတ္လုပ္မႈ စားရိတ္ဟာ တစ္သိန္းေက်ာ္႐ံုေလးဘဲ ႐ိွပါတယ္၊ ေ႐ႊေတာင္ၾကားလမ္း နဲ႔ ဝင္ဒါမီယာ ထဲက အိမ္ တစ္လံုးဟာ တစ္သိန္းခြဲ နဲ႔ ၂ သိန္းခြဲၾကားမွာဘဲ ႐ိွပါေသးတယ္)

အဲ့ဒိ သီခ်င္းေလးက ေငြကုန္႐ံုတင္မကဘဲ မွတ္မွတ္ရရ ျမန္မာ့႐ုပ္႐ွင္ ဆင္ဆာ အဖြဲ႔ နဲ႔ ပထမဆံုး အတိုက္အခံ လုပ္ၿပီး Lip Kiss လို႔ ေခၚတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ထိၿပီးနမ္းတာကို ျမန္မာ ကားေတြ ထဲမွာ ပထမ ဆံုး နဲ႔ ေနာက္ ဆံုးအႀကိမ္ ထည့္သြင္း ျပသခဲ့တာပါ။

ေယာက်ာ္း နဲ႔ မိန္းမ ႏႈတ္ခမ္းျခင္းမနမ္းျပရဘူး ဆိုတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ ဆင္ဆာအဖြဲ႔ ရဲ့ စည္းကမ္းအရ မိန္းကေလးျခင္းေတာ့ နမ္းျပလို႔ရတယ္ေပါ့ ဆိုတဲ့ ဟာကြက္ကို မရမက နင္းၿပီး အတင္း ႀကိဳတင္ခြင့္ေတာင္းၿပီး အတိုက္အခံညိွႏႈိင္းမႈေတြ လ နဲ႔ခ်ီ ၾကာၿပီးတဲ့အခါမွာ ႐ုပ္႐ွင္ အစည္းအ႐ံုးက အိပ္မက္ခန္းဘဲ ျဖစ္ရမယ္
အိပ္မက္လို႔လဲ သိသာေအာင္ ျပရမယ္
ေနာက္ၿပီး မိန္းကေလး ျခင္းဘဲ နမ္းရမယ္
ႏႈတ္ခမ္းျခင္း လဲ ထိ႐ံုဘဲထိရမယ္ Open Mouth မဟုတ္ရဘူး ( No Tounge )
စတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ နဲ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ရၿပီးေတာ့မွ

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေယာက်္ားေလး နဲ႔ တစ္ပံုထဲျဖစ္ေအာင္ ျပင္ၿပီး အဂၤလန္စိန္ ကို မင္းသားေလးက ႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းတဲ့အခန္း ကို ရေအာင္ ကပ္သီးကပ္သပ္႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုး ရဲ့ ဥာဏ္ကို ဆင္ဆာ အဖြဲ႔ လက္ေျမွာက္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာ့႐ုပ္႐ွင္ေလာက မွာ သမိုင္းတင္ရစ္ခဲ့တဲ့ ၅ စကၠန္႔ ၾကာ အနမ္းေလး တစ္ပြင့္ ရဲ့ သမိုင္းကို ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ ပရိသတ္ ေတြ ေသခ်ာ သိခ်င္မွ သိခဲ့ၾကမွာပါ။

ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ သမိုင္းတြင္ရစ္ခဲ့မွာ မဟုတ္မွန္း အကယ္ဒမီ ရမယ့္ ဇာတ္ကားမ်ိဳး မဟုတ္မွန္း သိေပမယ့္ " စေနေမာင္ေမာင္ " လို ကားမ်ိဳးကို ဦးညြန္႔ဝင္း နဲ႔ ပင္းတယ လို သဘာဝ ဥမင္ အႀကီးႀကီး ကို Warehouse Size Studio ႀကီး ထဲမွာ အတုႀကီး အျပည့္ေဆာက္ၿပီး သႀကၤန္မိုး လို အကုန္ခံၿပီး ႐ိုက္ကူးရဲခဲ့တဲ့ .....

“ မုန္းရခက္ႀကီး “ ဆိုတဲ့ ကားထဲမွာ အရက္မူးေနတဲ့ မင္းသား (ေက်ာ္သူ) နံရံေပၚကို လမ္းတက္ေလွ်ာက္ သြားဖို႔ စကၠန္႔ သံုးဆယ္ ၾကာအခန္းေလး အတြက္ ဆံုလည္ သံမဏိ စက္ဝိုင္းအႀကီးႀကီး ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ အိမ္က အိပ္ခန္း ရဲ့ ပံုစံတူ ေမာ္ဒယ္ကို ၉၀ ဒီဂရီ လွည့္လို႔ရေအာင္ ၆ ေသာင္းေလာက္ အကုန္ခံ ေဆာက္ၿပီး “ ေဟ့ အခ်စ္ “ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ႐ိုက္ျပရဲခဲ့တဲ့ .....
ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုး ကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားစြာ ဂုဏ္ယူပါတယ္။

မလိုအပ္ဘဲ ေပ႐ွည္သြားခဲ့ရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း ကို ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ကာကြယ္ေပးခဲ့သလဲ ဘာလို႔ ဒီ ကေလး ကို ဒီေလာက္ ခ်စ္သလဲ လို႔ ေမးေနၾကသူေတြကို သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖရဲ့ တပည့္ ရင္း ျဖစ္တဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားခ်စ္ခင္တဲ့ ကိုငွက္ႀကီးရဲ့ တပည့္ရင္းေလးလဲ ျဖစ္သလို ႐ုပ္႐ွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြထဲမွာ ထူးျခားစြာ ဂီတ ကို ပိုင္ႏိုင္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္ မို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ့ အႏုပညာ ေသြးသားရင္းခ်ာေလး တစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာထားပါတယ္ ဆိုတာကို ႀကံဳႀကိဳက္တုန္း ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။


( ၈ ) “ First Love “ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကေတာ့ လူတစ္ရာ မွာ ၉၉ ေရာက္ ေလာက္ ခံစားႏိုင္မယ့္ Country Pop Style ဆန္ဆန္ သီခ်င္းေလးပါ။

ေခ်ာေခ်ာ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး အိုအို ပ်ိဳပ်ိဳ ႀကီးႀကီး ငယ္ငယ္ လူတိုင္းမွာ အခ်စ္ဦးဆိုတာ ႐ိွခဲ့ဖူးပါတယ္
ရည္းစားဦးဆိုတာ မ႐ိွခဲ့ဖူးေသးတဲ့ အပ်ိဳဟိုင္း လူပ်ိဳဟိုင္း ႀကီးေတြ မွာေတာင္ ဘယ္သူ႔ကို မွ ဝန္မခံခဲ့တဲ့ တစ္ဖက္သပ္ အခ်စ္ဦးဆိုတာ ႐ိွခဲ့စၿမဲပါ။

ဒီသီခ်င္းေလး မွာ အဆို အတီး ေတးေရး ပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ဘာမွ ထူးျခားမႈ မ႐ိွေပမယ့္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ခံစားမႈ တစ္ခုကို ေပးႏိုင္တဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါဘဲ။


( ၉ ) “ ႐ုပ္ဆိုးမ “ ….. ကေတာ့ တစ္ေခြလံုး မွာ အေကာင္းဆံုး နဲ႔ အႀကိဳက္ဆံုး သီခ်င္းေလးပါ။


စ နားေထာင္မိတာနဲ႔ ဒီတစ္ေခြ လံုးကို အပိုင္ဝယ္သိမ္းထားခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားေစႏိုင္တဲ့ သီခ်င္း ေလးက ဒီ သီခ်င္းပါဘဲ။

ဒီ တစ္ေခြ လံုးတင္ မကပါဘူး။

ဝိုင္းစု ဆို ခဲ့တဲ့ သီခ်င္း ေလးေတြ အားလံုးထဲမွာ ယေန႔ထက္ထိ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အျဖစ္ ပထမဆံုး နားေထာင္ျဖစ္ကထဲက မွတ္တမ္းတင္ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးပါဘဲ။

Alternative Rock ေတြကို အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လို ပု႐ြက္ဆိတ္ တစ္ေကာင္ အတြက္ ဒီသီခ်င္းက ပ်ားရည္ ပံုးႀကီးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။

Melody က စေျပာရရင္ Teen Alter Standard ကို လံုးဝ အျပည့္ဝင္ပါတယ္။
Chord Frame ကလဲ အရမ္း လွပါတယ္။

သီခ်င္းေရးသူရဲ့ ဟာသ ဥာဏ္ က လဲ အရမ္း ထက္ျမေနပါတယ္။

ဝိုင္းစု ရဲ့ ဆိုဟန္ (Vocal Attitude) ကလဲ သီခ်င္း ရဲ့ Theme ထဲက ႐ုပ္ဆိုး ဝတုတ္မေလး ရဲ့ Character ကို 100% ထင္ဟတ္ေစပါတယ္။

သီခ်င္း ကို Compose လုပ္ထားတာကလဲ American Youth Alter Pop/Rock Style အျပည့္ပါဘဲ
ဒီသီခ်င္းကို ပြင့္ နဲ႔ ႐ိုက္ ဖို႔ ဝိုင္းစု စိတ္ကူးမိမယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သီခ်င္းရဲ့ အစပိုင္း တစ္ဝက္ေလာက္ကို ပြင့္ နဲ႔ ဟာသေလးေတြ ႐ိုက္ျပၿပီး Chorus အေရာက္မွာ ဝိုင္းစု က Band နဲ႔ စင္ေပၚမွာ ဆိုေနတာ ကို ပြင့္က ေအာက္ကေန ၾကည့္ၿပီး သေဘာေတြ က်ေနတာ မ်ိဳး ျပထားၿပီး မွ 3rd Verse မွာ စၿပီး သူ ေတြးသမွ် တလြဲေတြ ျဖစ္လာတာကေန ေနာက္ဆံုး တစ္ကယ္က ဆိုေနတဲ့ သူ ကိုယ္တိုင္ကလဲ ပြင့္ ျဖစ္ေနၿပီး ဝိုင္းစု က သူ ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနတဲ့ ပရိသတ္ ေကာင္မေလး ျဖစ္ေနတာ မ်ိဳးေလး နဲ႔ သိမ္းလိုက္ရင္ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းေလး ျဖစ္သြားမွာပါ။


( ၁၀ ) “ ခ်စ္ဦးပံုျပင္ “ ကေတာ့ တစ္ေခြလံုးမွာ ဒုတိယ အႀကိဳက္ဆံုးနဲ႔ အခံစားရဆံုးသီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါဘဲ။

6/8 Beat နဲ႔ ဂ်ပန္ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ ကို ျမန္မာ လို ၾကားရလိုက္သလိုပါဘဲ
အရမ္းလွပတဲ့ Melody ေလးပါဘဲ။

ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့တဲ့ အခ်စ္ေဟာင္း အတြက္ အလြမ္းေလးကို လွပစြာ ေဖၚက်ဴးထားတဲ့ အျပစ္ေျပာစရာမ႐ိွေအာင္ လွပေနတဲ့ သံစဥ္ေလးပါ။

အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြ အရမ္း ႀကိဳက္ၾကမယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။


( ၁၁ ) “ ေၾကာင္ “ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ မာန နဲ႔ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို သေရာ္ထားတဲ့ Hip Hop Style သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ပါ။

ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ့ လို႔ တစ္ဖြဖြ ေျပာေနရေလာက္မယ့္ သီခ်င္း မဟုတ္ေပမယ့္ နားေထာင္လို႔ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ။

ေနာက္ ၆ လ ေလာက္ အၾကာမွာ ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း သီခ်င္းေလး ရယ္လို႔ မွတ္မိေနေစမယ့္ သီခ်င္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ သိသင့္တဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါ။


( ၁၂ ) “ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ “ ကေတာ့ အပိတ္နႈတ္ဆက္သီခ်င္း ပီသ စြာ လွပတဲ့ Pop Alter Melody ေလး ကို ျမန္မာ ဆန္စြာ ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။

အဆိုအတီး ဘာမွ ေျပာစရာမ႐ိွပါဘူး။

ဝိုင္းစု အသံ Vibration ေလးေတြ သိပ္ မသံုးတတ္တာ ကို ဒီသီခ်င္းေလး မွာ သတိထားမိပါတယ္။

သီခ်င္းရဲ့ Mood ျမင့္ ျမင့္ သြားတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ မွာ သူ႔ ရဲ့ အသံေလးေတြ ခါ သြားသင့္တဲ့ အခါေလးေတြ မွာ အသံေလးေတြ ေျဖာင့္ေနတာ သီခ်င္းရဲ့ Emotional Level ကို အားေပ်ာ့သြားေစပါတယ္။
ဒါက အေလ့အက်င့္ နဲ႔ အသက္အ႐ြယ္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။


အဲ့ဒါ ေလးကို သတိထားၿပီး ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ လိုေနတယ္ဆိုတာေလးက လြဲရင္ ဒီေခြေလးက ပထမ ေခြလိုဘဲ ႏိုင္ငံတစ္ကာ အဆင့္အတန္း မွီ ၿပီး စြဲမက္ဖြယ္ရာ မက္ေလာက္စရာ အျပည့္နဲ႔ သီခ်င္းစီးရီးေလး တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သမွ် ဂီတရဲ့ ေပတံေတြ နဲ႔ တိုင္းထြာ ေဝဖန္သံုးသပ္ရင္း …
ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ညီမေလး ဝိုင္းစု အႏုပညာ ေလာက မွာ ထာဝရ ရပ္တည္ ႏိုင္ပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ။ ။


မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ

Read More

Posted in: Art and Entertainment Article,Article,Myanmar Art and Entertainment News,Myanmar News,New Music Release,News,Songs

စာေရးဆရာမ လမင္းမိုမို ၏ Blog ႏွင့္ Facebook Fan Page စာမ်က္ႏွာသစ္မ်ား စတင္ဖြင့္လွစ္

Please click on photo to ENLARGE!

ျမန္မာ့စာေပေလာက ကို ဆယ္ေက်ာ္သက္ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝ ကတည္းက စတင္ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပိး ယေန႔ထိတိုင္ ေအာင္ျမင္ေနဆဲ ျဖစ္သူ စာေရးဆရာမ လမင္းမိုမို က သူမကို အႏွစ္သံုးဆယ္ နီးပါး စဥ္ဆက္မျပတ္ အားေပးခဲ့တဲ့ အားေပးေနဆဲလဲ ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္ နဲ႔ ကမာၻအႏွံ႔အျပား မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ ပရိသတ္ မ်ားအတြက္ တိုးတက္ေျပာင္းလဲ လာတဲ့ နည္းပညာ ေခတ္ နဲ႔ အညီ သူမ ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ အသစ္ ႏွစ္ခု ျဖစ္တဲ့

Lamin Mo Mo Blog
http://laminmomo.blogspot.com/

နဲ႔

La Min Mo Mo Fan Page (Face Book)
http://www.facebook.com/laminmomo တို႔ကို တရားဝင္ စတင္ဖြင့္လွစ္လိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။  

Read More

Posted in: Myanmar Art and Entertainment News,Myanmar News,News,Notification,Press Release,Statement